Penceremdeki Çiçek

 Her tebessümünün ardında ayrı bir hüzün yatıyordu. Zaten tebessümleri en fazla birkaç saniye sürerdi. Ardından hemen kararırdı gözleri. Bu karartı yüzüne bambaşka bir anlam yüklerdi. Öyle zamanlarda ona çok üzülürdüm. Onu alıp kalbime sokasım, orada ona bir dünya kurasım gelirdi. Hemen sonra bu düşünceleri silerdim aklımdan. Dahası kızardım kendime nasıl böyle şeyler geçiririm aklımdan diye. Beni mutlu eden bu düşünceleri başka birisi duysa dünya başımıza yıkılırdı. Buna ne onun serçe yüreği dayanabilirdi ne de ben onun üzülmesine dayanabilirdim. O yüzden içimden fışkıran çağlayanları dizginlemek zorundaydım. Bu sevgi içimi kemiriyordu. Ben ise elimden bir şey gelmeden buna müsade ediyordum. Ne yapabilirdim ki imkanların da imkansızlaştığı bir hikayeydi bu. Üstelik benim yüreğime konan kelebeğin onu yüreğinde dolaşıp dolaşmadığını dahi bilmiyordum. Aptal bir aşık gibi her hareketine bir anlam yüklüyordum. Sonra yüklediğim her bir anlamı yapboz parçaları gibi birleştirip onun da ba...

Yasında kelebekler bir günlük ömürlerinin Ve ben bin yılda bir gün mutlu olmadım Ah'lar, keşkeler yok içimde Yeniden doğsam yine aynı hayatı yaşardım Ve yine hiç mutlu olmazdım Mutsuzluğa vakfedilmiş bir hayat Yaşamaya değer mi bilinmez Sonsuz uğultularıyla gıcırdayan parkelerin Üzerinde usul usul yürüyerek Bu devrin pencerelerini kapatmak gerek Uzun uzun anlatmak istemez Son toz taneleri dökülüyor kum saatinden Gelirse ufuktan göçmen kuşlar Sana onlarla haber ederim Akıbeti günbegün yarınımdan Gaybı bilemem lakin hissederim Veda vakti yaklaşıyor dağların ardından Kızıl oklarıyla bulutları yararak Ne sana ne de anılara bu veda Her gidişinle biraz daha eksilen bana Bu mektup sonun başlangıcı; Başka yarınlarda, başka ışıklı günlerde  başkaca ben ve bambaşka sen Bilinmez bir diyarda yeniden Güneşli şarkılar söyleyeceğiz