Bir savaş meydanındasın, etrafta ağır bir koku var. Üstelik yapayalnızsın. Kalbin bir kuş gibi çırpınıyor, elin ayağın boşalmış. Tir tir titriyorsun. Olanları idrak etmen biraz zaman alıyor. Yavaş yavaş canlanıyor gözünün önünde meydan, etrafındaki şeylerin farkına varmaya başlıyorsun. Her yer yıkık, harabe, sağlam tek bir yapı kalmamış. Yerler kan gölü, güneş bile ışığını kaybetmiş. Hiçbir canlılık emaresi görünmüyor senden başka, ne bir karınca geziyor yerde ne de bir insan sesi var. Her yerde kan ve insan parçaları, kopuk kollar, küçük bir kız çocuğundan düştüğünü düşündüğün kurdele toka , eşi olmayan ayakkabılar. İnsanlığın öldüğü yerdesin; burada vicdanlar kör, kalpler taşlaşmış. Kadın çocuk demeden kurşunlar sıkılmış. Burada yer yarılmış ama içine zalimler girmemiş. Zalim zulmünü edip köşesine çekilmiş. Burası şiirlerde cennet vatanım dediğiniz ama size cehennem edilen yer. Burada artık umutlu şarkılar dilden dile dolaşmayacak. Zalimlerin ayakları sizin umutlarınızı ezip geçecek. Savaşın en ağır yüzüyle karşı karşıyasın. Bitmiş tükenmiş insanlıkla burun buruna geliyorsun. Yağmalanmış yıkılmış bir kentin ortasındasın, üstelik yapayalnızsın. Kafanın içinde binbir tane soru birbirini kovalıyor, hiçbirine cevap bulamıyorsun. Bundan sonrası yok senin için, son raddeye gelmişsin. Büyük bir savaştan geri kalan tek şeysin ve yaralısın. Sen koskoca ülkenin son neferisin, paramparça insanlığın son nefesisin.
Yorumlar
Yorum Gönder